Buddhadasaน.19 งานเผยแผ่ที่จำแนกเป็นหลักการและวิธีการต่าง ๆ หลายแผนกข้างต้นนั้น ล้วน เป็นงานเผยแผ่ประเภทที่ ๑ ซึ่งยึดหลักปริยัติธรรม กล่าวคือ การเผยแผ่ด้วยการจัดการ ทำให้ได้ยินได้ฟังสิ่งที่ยังไม่เคยได้ยินได้ฟัง เพื่อให้ได้ ความรู้ สำหรับการปฏิบัติ ส่วนงานเผยแผ่ประเภทที่ ๒ ซึ่งยึดหลัก ปฏิบัติ เป็นประธานนั้น หมายถึงการ ทำตัวอย่างให้เขาดู ในสิ่งที่ดีและทำยาก เพื่อให้ได้ ความไว้วางใจและเป็นความเลื่อมใส ซึ่งเป็นของจำเป็นอย่างยิ่ง และเป็นทางมาแห่งความสำเร็จแท้จริง งานเผยแผ่ประเภทที่ ๒ ( ตามหลักปฏิบัติ ) นี้ มีหลักการย่อ ๆ รวม ๗ ข้อ ดังที่ได้จำแนกไว้แล้วข้างต้น และยังไม่จำเป็นจะต้องวางเค้าโครงการละเอียดในชั้นนี้ เพราะยังสูงเกินไปบ้าง เพราะเป็นไปในตัวเองตามธรรมชาติอยู่แล้วบ้าง และเพราะยัง เผืออยู่บ้าง คงถือหลักกว้าง ๆ ไปก่อนแต่เพียงว่า ให้องค์การทุกองค์การ ( มีอยู่แล้ว ๔ องค์การ แต่ควรเพิ่มขึ้นใหม่อีก ๑ องค์การ ) คือ ๑. องค์การปกครอง ๒. องค์การศึกษา ๓. องค์การเผยแผ่ ๔. องค์การสาธารปณูการ ๕. องค์การสมณธรรม ( ซึ่งจะต้องจัดตั้งขึ้นใหม่ ) ต่างทำหน้าที่ของตน ด้วยการเสียสละอดทนอย่างเคร่งครัด ให้ประชาชนเห็น ก็จะเป็นการเผยแผ่พระศาสนาประเภทที่ ๒ ( คือเผยแผ่ด้วยการทำให้ดู ) ชนิดที่จะได้ผล อย่างเพียงพอ พึงถือเป็นหลักได้ในกรณีย์นี้ ว่าองค์การทุกองค์การ เมื่อได้ทำหน้าที่ของตน อย่างถูกต้องและสมบูรณ์แล้ว ย่อมกลายเป็น "องค์การเผยแผ่พระศาสนาในตัวเอง" ทุก ๆ องค์การทีเดียว