เริ่มเขียน ตามรอยพระอรหันต์ — งานเล่มแรกจากสวนโมกข์

๒๘ สิงหาคม ๒๔๗๕ ลงชื่อในหน้า ประณมพจน์ เปิดงาน ขณะเข้าอยู่วัดร้างตระพังจิกได้เพียงสามเดือนเศษ

หลังเข้าอยู่ในวัดร้างตระพังจิกเมื่อ ๑๒ พฤษภาคม ๒๔๗๕ ได้เพียงสามเดือนเศษ พระเงื่อม อินฺทปญฺโญ ก็ลงมือกับงานเขียนชิ้นใหญ่ชิ้นแรก หน้า ประณมพจน์ ของเล่มลงชื่อ พุทธทาสภิกขุ กำกับวันที่ ๒๘ สิงหาคม ๒๔๗๕ ไว้ตรง ๆ เป็นคำอธิษฐานก่อนเริ่มงานว่า ขอมอบชีวิตพร้อมทั้งร่างกายแด่พระรัตนตรัย ในฐานะ ผู้ตั้งใจรวบรวมร้อยกรองข้อปฏิบัติ ที่พระผู้เป็นโลกนาถตรัสไว้เป็นรอยทางแห่งพระอรหันต์ทั้งหลาย จนกว่าจะสำเร็จเรียบร้อยลงด้วยดี

คำปรารภของเล่มตั้งคำถามที่กล้าสำหรับยุคนั้น ว่าเหตุใดคนจึงพูดกันว่าพระอรหันต์ไม่มีแล้วในโลก ท่านแย้งว่าพระธรรมเป็นอกาลิโก ให้ผลไม่จำกัดเวลา และเตือนว่าผู้ที่เรียนรู้เรื่องพระอรหันต์แล้วไม่ลงมือทำ พระองค์ทรงเรียกว่าโมฆบุรุษหรือคนว่างเปล่า พร้อมประโยคที่ตรงที่สุดว่า การเรียนจบพระไตรปิฎกไม่ได้ทำให้เขาพ้นจากการติข้อนี้เลย

โครงเล่มเดินตามลำดับศีลชั้นต้นของผู้ออกบวชอย่างเป็นระบบ เริ่มด้วยบุพภาคว่าด้วยพระพุทธคุณทีละบท แล้วเข้าบทที่ ๑ ฟังเทศน์เกิดปัญญาอยากบวช · บทที่ ๒ การสละทรัพย์และญาติออกบวช · บทที่ ๓ ปาติโมกขสังวร · บทที่ ๔ อินทรีย์สังวร · บทที่ ๕ อาชีวปาริสุทธิ

งานชิ้นนี้ยังเป็นต้นทางของงานเล่มต่อ ๆ มา คำนำของ พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ เล่าเองว่าจุดตั้งต้นคือการค้นพระไตรปิฎกเพื่อหาร่องรอยการปฏิบัติสำหรับการตามรอยพระอรหันต์นี่เอง แล้วจึงพบว่ามีพระพุทธภาษิตที่ตรัสเล่าพระประวัติของพระองค์เองมากพอจะทำเป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่ง

ฉบับพิมพ์ที่หอจดหมายเหตุเก็บไว้เป็นฉบับหลังจากนั้นมาก ครั้งเก่าสุดในชุดที่เก็บคือ พ.ศ. ๒๔๙๕ และมีฉบับที่ธรรมทานมูลนิธิพิมพ์ถวายภิกษุสามเณรผู้มาประชุมสักการะพระบรมธาตุ ประจำปี ๒๔๙๘

กำลังโหลดรายละเอียด…