เริ่มแปล สูตรของเว่ยหล่าง ลง พุทธสาสนา

นำเซนเข้าสู่ผู้อ่านไทยผ่านคำแปลอังกฤษของว่อง มู ล่ำ — ผู้ศึกษาจะต้องขุดเพชรในหินด้วยตนเอง

สูตรของเว่ยหล่าง คือคำสอนของพระสังฆปริณายกนิกายเซนองค์ที่หก (ค.ศ. ๖๓๘-๗๑๓) ที่พุทธทาสภิกขุแปลเป็นไทยโดยอาศัยฉบับภาษาอังกฤษ ซึ่ง ว่อง มู ล่ำ แปลจากภาษาจีนตามคำขอร้องของ ดิ ปิง เซ่ ผู้ปรารถนามากว่าสามสิบปีที่จะให้เรื่องของเซนไปแพร่หลายในซีกโลกตะวันตก คำนำของทั้งสองท่านพิมพ์ไว้ในเล่มด้วย

คำนำของพุทธทาสภิกขุเตือนผู้อ่านไว้ตรง ๆ ว่าเล่มนี้ไม่ใช่ตำราธรรมะที่จัดหมวดหมู่ไว้ให้แล้ว เป็นเพียงบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่เป็นประวัติและคำสอนของเจ้าลัทธิท่านหนึ่ง ผู้ศึกษาต้องเลือกเก็บหลักธรรมจากเรื่องเล่าเอง ดังที่ท่านว่า ผู้ศึกษาจะต้องทำการขุดเพชรในหินด้วยตนเอง

ท่านยังแยกให้ชัดว่ามหายานในเล่มนี้ หาใช่มหายานชนิดที่ชาวไทยเราเคยได้เห็นได้ยิน ซึ่งมักติดอยู่กับพระไตรปิฎก พิธีรีตอง และของขลังของศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นสายที่มุ่งปฏิบัติธรรมทางใจโดยอาศัยปัญญาเป็นใหญ่ และชี้บทเรียนกลับมาที่ตัวชีวิตกับกลไกของจิตโดยตรง

ข้อสังเกตที่คมที่สุดในคำนำคือ ธรรมะนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องของคนเรา ๆ ทุก ๆ คน เพราะมัวไปยกขึ้นให้สูงเป็นเรื่องคัมภีร์หรือของศักดิ์สิทธิ์ไปเสียท่าเดียว ก็เลยกลายเป็นเรื่องพ้นวิสัยของคนไป ซึ่งท่านเห็นว่าเป็นเจตนาเดียวกับที่เว่ยหล่างต้องการ

ข้อจำกัดของหลักฐาน: ฉบับที่หอจดหมายเหตุเก็บไว้เป็นการพิมพ์ครั้งที่สอง (๒๕๐๔) และครั้งที่สี่ (๒๕๑๐) โดยคณะธรรมทาน ทั้งสองฉบับไม่ได้ระบุว่าคำแปลทยอยลง พุทธสาสนา เมื่อใด ปี ๒๔๙๐ จึงมาจากปฏิทินชีวิต ๘๐ ปี ไม่ใช่จากตัวเล่ม

กำลังโหลดรายละเอียด…