เดินทางไปอินเดีย — แสวงบุญแดนพุทธภูมิ

๑๙ ตุลาคม ๒๔๙๘ – ๑๖ มกราคม ๒๔๙๙ — สามเดือนที่เปลี่ยนสายตาต่อพระพุทธเจ้า

ปฏิทินชีวิตบันทึกว่าท่านเดินทางไปอินเดียระหว่าง ๑๙ ตุลาคม ๒๔๙๘ ถึง ๑๖ มกราคม ๒๔๙๙ — 'เจ้าชื่น' เป็นผู้เคี่ยวเข็ญชักชวนและออกทุนให้ทั้งหมด เริ่มต้นที่ดาร์จีลิ่ง (ศึกษาวัฒนธรรมธิเบต ดูพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทะเลเมฆ) แวะอาศรมฤษีเกศซึ่งสวามีศิวานันทะลุกขึ้นพนมมือกล่าว 'พุทธัง สรณัง คัจฉามิ' รับ บางวันบนเขาเวภาระ เมืองราชคฤห์ ฉัน 'กระจับดิบแทนน้ำ กระจับต้มแทนข้าว'

ความรู้สึกสำคัญที่สุดของการเดินทาง ท่านเล่าว่า 'มันรู้สึกไม่คุ้มกับพระคุณของพระพุทธเจ้า ที่อุตส่าห์มาถึงอินเดีย จะไหว้อย่างไร จะเอาหัวโขกพื้นสักหมื่นครั้งมันก็ไม่คุ้ม' ขณะเดียวกันก็สังเกตสังคมอินเดียอย่างตรงไปตรงมา — 'ข้าง ๆ ตึกของคนมั่งมีเต็มไปด้วยขอทาน... เหมาะสำหรับจะดูทีเดียวก็พอ ไม่เหมาะสำหรับจะอยู่'

ผลพวงที่จับต้องได้ของทริปนี้: หนังสือที่ซื้อกลับมา ๔-๕ หีบ ('คงเป็นเงินหลายหมื่น') และภาพถ่ายหินสลักชุดอมราวดีจากพิพิธภัณฑ์มัทราส ซึ่งกลายเป็นวัตถุดิบหลักของโรงปั้นภาพสลักที่สวนโมกข์ในเวลาต่อมา

กำลังโหลดรายละเอียด…