Buddhadasaน.10 อย่าเพ่อดีใจ พ่อรู้สึกขบขันแกมสงสารอย่างไม่น้อย ที่เห็นลูกชาย คนโตดีใจจนเนื้อเต้น ในการที่ได้รับ "ป๊ากเก้อร ๕๑" ด้ามหนึ่ง เป็นของขวัญวันเกิดและเห็นลูกชายคนเล็กดีใจมากไปกว่านั้นอีก หลายเท่า ในการได้รับลูกกวาดของนอก กระป๋องเล็ก ๆ กระป๋องหนึ่งเป็นของขวัญในโอกาสเดียวกัน แต่พ่อไม่รู้สึก ขบขันหรือสมเพชตนเอง ในการที่ตนเองตื่นเต้นยิ่งไปกว่าลูก ทั้งสองอีก ในการที่ได้รับบัตรเชิญไปในงานมีเกียรติชั้นพิเศษ ของเจ้านายรายหนึ่ง ซึ่งตนไม่เคยนึกฝันว่าจะได้รับด้วยอาการ มือสั่นใจรัว แทบไม่เชื่อตาตนเองว่าบัตรนั้นส่งมาเชิญตน. นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : มันเป็นการเหลือวิสัยในการที่
น.11 ๑๐ จะให้พ่อดีใจจนเนื้อเต้นในเมื่อได้รับปากกาชนิดนั้นด้ามหนึ่ง หรือยิ่งกว่านั้นก็ในเมื่อได้ลูกกวาดกระป๋องหนึ่ง! แต่ในที่สุด พ่อก็ไม่พ้นจากการที่ต้องมีใจเต้นรัวมือสั่น ด้วยได้กระดาษ แผ่นเล็ก ๆ อันหมายความถึงเกียรติอันหรูหรา จริงอยู่ รูปธรรม เช่นด้ามปากกาหรือลูกกวาด มันไม่เหมือนกับนามธรรมเช่น เกียรติ หรือไม่มีค่าสูงเท่าเทียมกัน แต่เราต้องไม่ลืมว่ามัน สามารถเขย่าตัณหา (ภวตัณหา) ของคนได้ โดยทำนองเดียวกัน โดยไม่มีผิด ในฐานะที่เป็นวัตถุอันเป็นที่ตั้งแห่งความพอใจ จนลืมตัวได้เท่ากันแล้วแต่ว่าความใคร่ของใครผู้ใดมีอยู่อย่างไร ส่วนความที่ต้องใจเต้น มือสั่นเหล่านั้น ฯลฯ มันไม่มีผิดกันที่ ตรงไหน, เพราะฉะนั้นใครเล่าที่ควรสมเพชใครในระหว่าง พ่อ-ลูก รายนี้. (คัดจากหนังสือพิมพ์ พุทธศาสนา ปี ๒๔๙๖ หน้า ๘)