Buddhadasaน.30 ๑๖ ทำการชะล้างอวัยวะหรือโรคที่เขาต้องการจะปกปิด และกลาย เป็นอาชญากรรมได้ สัญชาตญาณแห่งการปกปิดความลดของ ปมเขื่องของสัตว์นั้น ๆ นี้เราเรียกกันว่า ความอาย และเป็น สัญชาตญาณที่มีอำนาจ พอที่จะเป็นมูลเหตุแห่งอาชญากรรม ทั้งหลายได้เท่ากัน ผู้รักษาความยุติธรรมของกฎหมายควรจะ เอาใจใส่ไว้เท่ากับมูลเหตุอันอื่น ๆ สุนัขตัวเล็ก ๆอาจถูกสุนัขที่ แพ้ตัวอื่นมาไล่เบี้ยแก้เก้อเอาเมื่อไรก็ได้ แม้แต่สุนัขก็ทำการแก้ เก้อเป็นแล้ว ทำไมคนจะทำไม่เป็น แม้นี้ก็เป็นบ่อเกิดแห่งอาชญา- กรรม และ การแก้เก้อ เป็นสิ่งที่จะต้องมีได้ทุกเมื่อ ด้วยอำนาจ แห่งสัญชาตญาณ กล่าวคือการชดเชยหรือกลบเกลื่อนการทรุด ลงแห่งปมเขื่องของสัตว์นั่นเอง ถ้าจะสรุปเรียกสั้น ๆ ก็คือว่า นั่นแหละคือพิษสงของปมเขื่อง หรืออัสมิมานะ ที่พระพุทธเจ้า ตรัสว่า "นำออกเสียได้ เป็นความสุขเว้ย" ของมึนเมาทุกอย่าง เป็นสิ่งที่กระตุ้นและส่งเสริมปมเขื่อง ถ้ากล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความเมานั่นแหละคือการสูงขึ้นไป ของปมเขื่องโดยวิธีหนึ่ง ธรรมดาของเมานั้นมีลักษณะเป็นสิ่ง กระตุ้น (Stimulant) อยู่ตามธรรมชาติ แม้จะทำให้มีการลดต่ำ กว่าระดับเดิมในตอนหลังก็ตาม แต่ในตอนแรกก็ได้ทำให้สูง จนเป็นที่พอใจแก่ผู้ที่เสพความครึ้มใจในเวลาเมา นั้นคือความ รู้สึกว่าสูงในทางปมเขื่องของผู้นั้นหรือสัตว์ตัวนั้น และเป็นสิ่งที่ อาจได้มาโดยง่ายด้วยราคาไม่กี่บาทกี่สตางค์ คนจึงหนุนปมเขื่อง ของตนเล่นด้วยของมึนเมา นับตั้งแต่บุหรี่ขึ้นไป จนถึงสุรายาฝิ่น