Buddhadasaน.13 ๑๐ กลับมาเป็นอันใหม่ ถ้าใครยังไม่เคยทราบ ก็ขอให้ทราบเสีย เดี๋ยวนี้ เพื่อจะได้ประพฤติปฏิบัติ ระวังสำรวมต่อไปด้วย ทั้งหมดนี้ เรียกว่ายังกันและกัน ให้อดโทษ ขอโทษ กันและกัน อันเป็นทางแห่งความสามัคคีกัน ตักเตือนว่า กล่าวซึ่งกันและกันได้ ทำนองเดียวกับการปวารณา อันเป็น การกล่าวสั่งสอนได้ ตักเตือนได้ และเป็นความเจริญ ข้อที่ ๓ ที่ว่า "มยา กะตัง ปุญญัง สามีนา อนุโมทิตัพพัง" เป็นอาทินั้น แปลความว่า บุญใดที่กระผม ได้ทำ ขอให้พระเถระจงมีส่วน, บุญใดที่พระเถระได้ กระทำ ก็ขอให้กระผมมีส่วนด้วย นี่เป็นการแลกเปลี่ยน ส่วนบุญซึ่งกันและกัน เพื่อแก้ความตระหนี่เห็นแก่ตัว คน เรามันขี้เหนียว แม้แต่ความดี ที่นี้เรามาหัดนิสัยกันเสีย ใหม่ ให้มีการเผื่อแผ่ ให้แลกเปลี่ยนส่วนบุญ เราควรจะมองให้เห็น ให้ถูกให้ตรง ให้รู้ตามเป็น จริงในข้ออัศจรรย์อันหนึ่งว่า สิ่งที่เรียกว่า "บุญ" นี้ มัน ประหลาดมาก ยิ่งให้ไป ยิ่งมากขึ้น ยิ่งแลกเปลี่ยนกัน ยิ่งจะมีมากมูนขึ้นเป็นทับทวี
น.14 ๑๑ บางคนอาจสงสัยว่า ถ้าเราให้ปันบุญแก่คนอื่นไปเสีย หมด เราก็หมดบุญ แต่แท้ที่จริง บุญนี้เป็นของประหลาด คือยิ่งให้ปันไป มันยิ่งมากขึ้น เช่นว่าเราให้ไปแก่คนอีกคน หนึ่ง ขอให้เขาอนุโมทนาในส่วนบุญ ให้รับส่วนบุญนี้ไป ตัวบุญส่วนอันนั้น มันก็ยังอยู่ แล้วมันยังงอกเงยเป็นบุญอีก อันหนึ่ง คือบุญอันเกิดจากการให้ส่วนบุญ และอนุโมทนา ส่วนบุญขึ้นมาใหม่ เพราะฉะนั้นยิ่งมีการให้ส่วนบุญ และ อนุโมทนาส่วนบุญเท่าไร บุญก็ยิ่งมากขึ้น มากขึ้นเท่านั้น จนเต็มไปด้วยบุญทุกๆ ฝ่าย ดังนั้นนับแต่นี้ไป อย่าไปกลัว ว่าให้บุญไปแก่ผู้อื่น แล้ว ตัวเราจะหมดบุญ นั่นมันเป็นความเขลา ถ้ามีสติ ปัญญา มีความเข้าใจถูกต้อง จะเห็นได้ว่ายิ่งให้ยิ่งมาก ยิ่ง ให้ยิ่งมาก เหมือนกับหลุม เมื่อเรายิ่งเอาดินออก หลุม มันก็ยิ่งใหญ่ขึ้น ยิ่งเอาดินออกเท่าไร หลุมก็ยิ่งใหญ่ขึ้น เท่านั้น หลุมไม่ใช่ยิ่งเล็กลง ฉะนั้นเราพยายามที่จะมีความเมตตากรุณา แลก เปลี่ยนส่วนบุญซึ่งกันและกัน มีความเป็นกันเองอยู่เสมอ อย่ามีเขามีเรา กระทั่งว่าอย่ากินคนเดียว อย่างในพระ
น.15 ๑๒ พุทธภาษิตที่ตรัสว่า "เนกาสี ลภเต สุขัง" — "กินคน เดียว ไม่มีความสุข" ดังนี้ ขอแต่อย่าให้เราตระหนี่ความดี พยายามรู้สึกว่า เพื่อนก็เหมือนกับเรา เราก็เหมือนกับเพื่อน เพื่อนก็คือเรา เราก็คือเพื่อน ให้มีอาการเป็นหน่วยเดียว หมู่เดียว และ รับผิดชอบร่วมกัน เกิดแก่เจ็บตายด้วยกัน มีความเจริญก้าว หน้าในการศึกษาปฏิบัติด้วยกัน บรรลุมรรคผลนิพพานด้วย กัน ขอให้คิดชนิดนี้ แล้วก็จะต้องสำเร็จประโยชน์ในการที่ เรียกว่าแลกเปลี่ยนส่วนบุญ ฉะนั้น เพื่อนสหธรรมิกทุกคน รวมทั้งสามเณรทั้ง หมด ที่ได้กระทำสิ่งที่เรียกว่าทำวัตรในวันนี้ โดยความ หมาย ๓ ประการ คือแสดงความเคารพอย่างหนึ่ง, ขออภัย โทษ และอดโทษ อย่างหนึ่ง, และแลกเปลี่ยนส่วนกุศลซึ่ง กันและกันอย่างหนึ่ง ได้ชื่อว่าเป็นการกระทำที่ถูกต้องตาม อริยะวังสะปฏิปทา โดยส่วนพระธรรมวินัย กระผมขอ อนุโมทนาในการกระทำนี้เป็นอย่างยิ่ง และโดยส่วนตัว กระผมขอบใจ ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง ในการที่ได้ลำบาก มาจนถึงที่นี่