Buddhadasaน.39 ๑๐ การ "ดับไม่เหลือ" ในที่นี้ ก็คือ อย่าให้ตัวกูดังกล่าวนั้น เกิดขึ้นมาได้ นั่นเอง ; เมื่อแม่ของมันคืออวิชชา ก็ให้ ฆ่าแม่ของมันเสีย ด้วยวิชชา หรือ ปัญญาที่รู้ว่า "ไม่มีอะไรควรยึดมั่น ถือมั่น" นั่นเอง. หรืออีกอย่างหนึ่ง ก็ว่า มันเกิดได้เพราะเราเผลอสติ ฉะนั้นเรา อย่าเผลอสติเป็นอันขาด. ถ้าเป็นคนขี้มักเผลอสติ ก็จงแก้ ด้วยความเป็นผู้รู้จักอาย รู้จักกลัวเสียบ้าง, โดยอายว่า การที่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น ๆ
น.40 ๑๑ มันเป็นคนสาระเลว ยิ่งกว่าไพร่หรือขี้ข้า สกุลเสียอีก ไม่สมควรแก่เราเลย. ที่ว่ารู้จักกลัวเสียบ้างนั้น หมาย ความว่า มันไม่มีอะไรที่น่ากลัวไปกว่า ความเกิดชนิดนี้แล้ว มันยิ่งกว่าตกนรก หรืออะไรทั้งหมด เกิดขึ้นมาทีไร เป็น สูญคน เสียคน ไม่มีอะไรเหลือ. เมื่อมี ความอาย และความกลัวอย่างนี้บ่อย ๆ แล้ว สติมันจะไม่กล้าเผลอของมันเอง การปฏิบัติก็จะดีขึ้นตามลำดับ จนเป็น ผู้ที่มีการ "ดับไม่เหลือ" อยู่เป็นประจำ.