Buddhadasaน.12 ๕ ทีนี้เมื่อเด็กมันโตขึ้นไปอีก ไปเล่นฟุตบอลดีกว่า ไปเล่นอะไร ดีกว่า มันก็ไม่อาจจะยินดีที่มาขี่บานประตูแกว่งไปแกว่งมา พอเป็น เด็กวัยรุ่น มันก็สนใจในเรื่องเซ็กส์เรื่องอะไรเพิ่มขึ้น มันไม่อาจ จะมาสนใจความสุขของเด็กทารกนี้ได้ พอเป็นหนุ่มสาวเต็มตัว ก็พอใจอย่างอื่นต่อไปอีก มันจะมาพอใจเหมือนเด็กทารกหรือ เด็กโตนิดหน่อย หรือเด็กวิ่งได้นั้นไม่ได้ ทีนี้พอแต่งงานแล้วเป็นพ่อบ้านแม่เรือน ก็หวังที่จะมีฐานะ ทางการเงิน ทางอะไรเป็นความสุข เตลิดไปโน่น มันจะมาชอบ อย่างลูกเด็ก ๆ ทารกไม่ได้ นี่มนุษย์มันก็เปลี่ยนระดับของความ สุขเรื่อยไป ไม่รู้จักสิ้นสุด จนกระทั่งว่าตายไปเป็นเทวดา ก็ยัง ต้องการความสุขแบบเทวดา ความหิวมีไม่หยุด จะอยู่กับพระเจ้า ในโลกของพระเจ้า ความหิวความต้องการก็ไม่สิ้นสุด ฉะนั้น ทางพุทธศาสนาจึงจัดไว้ว่า โลกียสุขเป็นความสุขในโลกที่หลอกลวง ความหิวจะจบสิ้นลงที่ไหน อยากจะพูดว่า เมื่ออยู่ในที่อยู่ Kingdom of God หรือ ในอาณาจักรของพระเจ้า อย่างในคัมภีร์คริสเตียนหรือคัมภีร์ อะไรก็ตาม เมื่ออยู่ใน God ความหิว และความต้องการนี้หยุด ได้ไหม ถ้าหากว่าอยู่กับ God แล้วความหิวหยุดได้ ก็พูดได้เป็นอย่าง เดียวกับในพุทธศาสนา คือเป็นเรื่องของนิพพาน หรือความสุขที่ เหนือโลก เพราะหยุดความหิวได้ เดี๋ยวนี้เราไม่ได้ถือหลักอย่างนั้น ยังหยุดไม่ได้ ก็ยังต้องการอะไรที่เรียกว่าดียิ่งขึ้นไป ๆ เพื่อความ เป็นของ ๆ ตน มันหยุดไม่ได้ ดังนั้นเราจึงมีทางแยกออกไป ที่