Buddhadasaน.13 ๖ เรียกว่าอยู่เหนือโลก คำว่า "โลก" ในพุทธศาสนานี่ก็แบ่งเป็นชั้น ๆ มากเหมือน กัน เป็นมนุษย์ธรรมดาก็มีความสุขอย่างมนุษย์เป็นเทวดาอย่าง พวกที่ต้องการกามารมณ์ เรียกว่ากามาวจร ก็ว่าดีขึ้นไปกว่า มนุษย์ ทีนี้ไปเป็นเทวดาประเภทพรหม พรหมที่มีอยู่ ๒ ประเภท คืออาศัยรูปกับไม่อาศัยรูป มันก็ดีขึ้นไปกว่าธรรมดา แต่มันก็ไม่ ได้หยุดความหิว ไม่ได้หยุดความต้องการแห่งตัวตน ยังต้องการ จะได้อะไรตามที่ตัวตนต้องการ ชั้นพรหมสูงสุดแล้วมันก็ไม่เหนือ ไปกว่าโลกหรอก ชั้นเทวดา ชั้นพรหม สูงสุดแล้ว ก็ไม่เหนือไป จากโลกได้ ไม่อยู่เหนืออำนาจความหิวหรือความต้องการได้ ทีนี้ ถ้ากลับไปอีกทางหนึ่ง คือทำลายความหิวเสียได้ ไม่มี ต้องการ ไม่มีความหิว มันมีความสำคัญส่วนลึกอยู่ที่ว่า มันไม่มี ความรู้สึกว่า self ว่าตัวตน นี่มันลึกอยู่ที่ตรงนี้ว่า เราจะหยุด ความหิวได้อย่างไร เราจะต้องมีความรู้เท่าไร เห็นเท่าไร จึงจะ หยุดความรู้สึกว่าตัวตนเสียได้ มิฉะนั้นก็ยังมีตัวตน ซึ่งอยากจะ ให้มีอะไรเพิ่มขึ้น ๆ แก่ตัวตนอยู่นั่นเอง จึงขอให้รู้จักระดับของ ความสุขว่ามันมีอยู่อย่างนี้ แม้ดีที่สุดก็ยังไม่หยุดหิว เมื่อมาถึงขั้นนี้ เมื่อมาถึงตอนนี้ เข้าใจว่าท่านทั้งหลายคง จะรู้จักสิ่งที่เรียกกันว่า ดีหรือดีที่สุด แล้วท่านก็คิดว่าจะต้องได้ที่ ดีที่สุด ความหิวของท่านมันก็ไปจอดอยู่ที่ว่าดีที่สุด ฉะนั้นจึงว่า แม้จะไปอยู่กับพระเจ้า มันก็ไม่ได้หยุดความหิวในสิ่งที่ดีที่สุด