Buddhadasaน.113 107 ทีแรกเสียด้วยกัน เป็นอันว่าไม่มีมานะเหลือเลย. มานะซึ่งทีแรกเป็นเครื่องมือให้ปฏิบัติ เพื่อละมานะ ทั้งสิ้นนั้น คือพอปฏิบัติไปถึงขีดที่จะเป็นการละมานะ มันก็กลับละมานะตัวเดิมเสียด้วย; มานะตัวที่ทำให้ มานะผู้อื่นว่าเขาเป็นได้ เราก็เป็นได้ มันจึงถูกละ ไปด้วย ฉะนั้นมันจึงเป็นการละทั้งสิ้น มีอาการ เหมือนกับว่ามันกลับมาย้อนฆ่าตัวเองด้วย ความ มุ่งหมายของท่านมีอยู่อย่างนี้ ไม่ใช่ให้มีมานะกระด้าง ทิฏฐิถือเนื้อถือตัว ให้มันถึงขีดสุดจนถึงจุดอิ่มตัว จนขี้เกียจมานะอีกต่อไป. อย่างนี้ไม่ใช่, มันเป็น การตีความที่ผิด. ทั้ง ๓ ข้อนี้ คืออาศัยอาหารละ อาหาร, อาศัยตัณหาละตัณหา, อาศัยมานะ ละมานะ, นี้มีคำอธิบายอย่างนี้. เมื่อได้กล่าวมาแล้ว ๓ ข้อ ก็ยังมีอีกข้อหนึ่ง คือข้อที่ ๔ อันเป็นข้อสุดท้าย ซึ่งก็ควรจะได้กล่าว เสียด้วยเลย ข้อนี้มีหัวข้อว่า "เมถุนธรรมนั้น พระผู้มีภาคเจ้าได้ตรัสว่าเป็นสิ่งที่ต้องชัก