Buddhadasaน.29 อย่ากล้าเป็นเจ้าของ "พ่อจ๋า, พ่อว่าพ่อเป็นเจ้าของเรือ แต่พ่อต้องล้างเรือ เช็ดถู เรือ ต้องชะโลมน้ำมันให้มันบ่อย ๆ พ่อต้องเก็บรักษา แจวพาย และเครื่องใช้ในเรือทุก ๆ อย่าง แล้วพ่อก็แจว เมื่อพาพวกเรา ไปนั่งเรือเล่น พร้อมกับเพื่อนบ้านของเราทุกคน พ่อเหนื่อย เกือบตาย ที่พวกนั้นทำไมนั่งสบายไม่ช่วยพ่อแจว ไม่ช่วย พ่อเช็ดล้าง เรือบ้างเล่าพ่อจ๋า?" หนูจ้อยถามพ่อ ทำตาแดง ๆ "ก็พ่อเป็นเจ้าของเรือนี่ลูกเอ๋ย" "ใครเป็นเจ้าของอะไร ก็ต้องเหนื่อยเกือบตาย ใครไม่เป็น เจ้าของก็สบาย พ่อเห็นว่ามันจะยุติธรรมหรือ?" "ธรรมเนียมมันเป็นอย่างนั้นเอง. ใครเป็นเจ้าของก็ต้อง ทนเหนื่อยทนหนักใจ"
น.30 ๒๙ "แล้วพ่อจะขืนเป็นเจ้าของเรือไปทำไม ให้เขาเสีย แล้ว ขอนั่งกะเขาเป็นครั้งคราวเหมือนที่เขามานั่งเรือเราอย่างสนุก สนาน มิดีกว่าหรือ?" "ก็พ่ออยากจะเป็นเจ้าของเรือสักลำหนึ่ง นี่ลูกเอ๋ย" "ขออย่าให้ฉันต้องเป็นเจ้าของเรือร่วมกับพ่อ ฉันจะไม่ ยอมเป็นเจ้าของอะไร ๆ เลย แม้แต่ตัวของฉันเอง!" "แล้วลูกจะอยู่ได้อย่างไร?" "อยู่อย่างไม่ต้องทนเหนื่อยเหมือนพ่อ และตรงกันข้าม จากพ่อทุกประการ!" ดังนั้น หนูจ้อยจึงกลายเป็นเณรจ้อยไปเพราะเขาไม่อยาก เป็นเจ้าของสิ่งใด แต่อยากเป็นอยู่ชนิดที่เขาเห็นว่า ตรงกันข้าม จากพ่อทุกประการ. นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ถ้าใครไม่เป็นเจ้าของสิ่งใด กลับจะได้กิน "ไข่แดง" ของสิ่งนั้น (เหมือนคนที่มาพลอยนั่ง เรือเล่นกับพ่อ). ส่วนใครที่เป็นเจ้าของสิ่งใด เขาจะกินได้เพียง "ไข่ขาว" ของสิ่งนั้น ซึ่งบางทีถึงกับอาจจะต้องกินเปลือกไข่ หรือมูลโสโครกที่ติดอยู่กับเปลือกไข่เข้าไปด้วยกัน. ดังนี้แล้ว ใครจะอยู่ในสภาพที่น่าสงสารกว่าใคร ในระหว่าง พ่อ-ลูก สอง คนนี้เพื่อตอบปัญหาเกี่ยวกับตัวเราโดยตรงสืบไป. (คัดจากหนังสือพิมพ์ พุทธศาสนา ปี ๒๕๐๐ หน้า ๘)