Buddhadasaน.51 ถ้าจะรักก็จงรักอย่างเปิดเผย ในวัดนิกายเซ็นอีกเหมือนกัน ; มีภิกษุอยู่หลายสิบรูป และมีนักบวชผู้หญิงที่เรียกว่า nun อยู่คนหนึ่งชื่อ เอฉุ่น เป็น หญิงที่สวยมาก แม้จะเอาผมออกเสียแล้ว แม้จะใช้เครื่องนุ่งห่ม ของนักบวชที่ปอนมาก ก็ยังสวยอย่างยิ่งอยู่นั่นเอง และทำความ วุ่นวายให้แก่ภิกษุทั้งหมดนั้นมาก แทบว่าจะไม่มีจิตใจที่จะสงบ ได้ ภิกษุองค์หนึ่งทนอยู่ไม่ได้ ก็เขียนจดหมายส่งไปถึง ขอร้องที่ จะมีการพบอย่าง private คือเป็นการขอพบเฉพาะตัว. เอฉุ่นก็ ไม่ตอบจดหมายนั้นอย่างไร แต่พอวันรุ่งขึ้นกำลังประชุมอบรม สั่งสอนกันอยู่ ซึ่งมีชาวบ้านจำนวนมากรวมอยู่ด้วย ; พอ สั่งสอนจบลง เอฉุ่นก็ยืนขึ้นกล่าวถึงภิกษุนั้นว่า ภิกษุที่เขียน จดหมายถึงฉันนั้น ขอให้ก้าวออกมาข้างหน้าจากหมู่ภิกษุเหล่า
น.52 ๕๑ นั้นทีเถิด ; ถ้ารักฉันมากจริง ๆ ก็จงมากอดฉันที่ตรงนี้ ; แล้ว นิทานของเขาก็จบ. นี่ท่านลองคิดดูเองว่า นิทานอิสปเรื่องนี้จะสอนว่ากระไร ; ก็หมายความว่าการสอนการอบรมที่ตรงไปตรงมาตามแบบ ของนิกายเซ็นนั้นกล้ามาก ทำให้คนเรากล้าหาญมาก และ ไม่มีความลับที่จะต้องปิดใคร จะว่าอย่างไรก็ได้ ไม่ต้องปกปิด คือสามารถที่จะเปิดเผยตนเองได้ มีสัจจะ มีความจริง โดยไม่ถือ ว่าความลับมีอยู่ในโลก นี้เราจะต้องเป็นผู้ที่ปฏิญญาตัวอย่างไร แล้ว จะต้องทำอย่างนั้น ; ไม่มีความลับที่ปกปิดไว้ จนสะดุ้ง สะเทือนแม้ในการที่จะเรียกตัวเองว่า "ครู" อย่างนี้เป็นต้น. บางคนกระดาก หรือร้อน ๆ หนาว ๆ ที่ว่า จะถูกเรียกว่าครู หรือจะถูกขอร้องให้ยืนยันปฏิญญาความเป็นครู ; นี้แสดงว่าไม่ เปิดเผยเพียงพอ ยังไม่กล้าหาญเพียงพอ ; จะกล้าปฏิญญา ว่าเป็นครูจนตลอดชีวิตหรือไม่ ยิ่งไม่กล้าใหญ่. ใครกำลังจะลง เรือน้อยข้ามฟาก ไปฟากอื่นซึ่งไม่ใช่นครของพวกครูบ้าง ก็ดูเหมือนไม่กล้าเปิดเผย เพราะเราไม่ชอบความกล้าหาญ และเปิดเผยกันอย่างสูงสุด เหมือนกะคนในเรื่องนิทานนี้.