Buddhadasaน.18 ๖ มายืนยันในหน้าหนังสือพิมพ์ พุทธสาสนา และในที่อื่น ๆ แล้ว. ประเด็นที่วิวาท แต่เมื่อเรายอมนับกันว่ามหายานหรือหินยานก็ตาม ล้วน แต่เป็นพุทธบริษัทด้วยกัน คู่วิวาทจึงต้องจัดแบ่งออกทั้งสองฝ่าย โดยอาศัยประเด็นที่วิวาทเป็นเกณฑ์ จะถือเป็นของพวกไหน นิกายไหนโดยตรงไม่ถนัด เพราะปรากฏว่ามหายานมีหลาย นิกาย และมิได้มีมติตรงกันทุกนิกาย และทั้งหินยานเรา ก็ยัง มีบางคนที่มีมติของพวกมหายานดังกล่าวแล้ว. ฉะนั้นจึงแบ่งได้ แต่เพียงว่า มี ๒ พวก; พวกหนึ่งถือว่า ในพุทธศาสนานี้แม้กล่าว โดยปรมัตถ์คือมิได้สมมติอย่างโลก ๆ ตื้น ๆ แล้ว ก็ยังมีอัตตา เป็นอัตตาที่แท้จริงได้แก่นิพพาน หรือที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า อสังขตธรรม พร้อมทั้งยืนยันว่ามตินี้ตรงตามพระพุทธพจน์แท้ อีกฝ่ายหนึ่งเข้าใจพระพุทธพจน์ผิดไปเอง จึงกลายเป็นไม่มีอัตตา ไปเสีย. นี้พวกหนึ่ง. อีกพวกหนึ่งยืนยันว่า พุทธศาสนาไม่มีอัตตา ทุก ๆ สิ่งไม่ใช่อัตตา หรือไม่มีอัตตา กระทั่งถึงพระนิพพานเป็น ที่สุด, การที่มีคำว่าอัตตาใช้อยู่ในพุทธภาษิตนั้น เป็นเพียงฝ่าย โวหารโลก หรือสมมติตามที่โลกเขาสมมติกันใช้เป็นคำพูดอยู่ เพื่อให้ฟังกันเข้าใจเท่านั้น. รวมความสั้น ๆ อีกครั้งหนึ่ง ก็คือว่า • พวกหนึ่งถือว่าในพุทธศาสนามีอัตตา พระพุทธเจ้าสอน ให้ค้นหาเอาเป็นที่พึ่ง (ซึ่งต่อไปนี้จะได้เรียกพวกนี้ว่า พวกอัตตวาที)